“Η φωτιά” στις φετινές μου διακοπές…

Παίζει να είμαι από τους λίγους ανθρώπους που όταν πέσει στα χέρια τους ένα βιβλίο (πράγμα σπάνιο, για να είμαστε ειλικρινείς) δεν ελέγχουν αν υπάρχει συνέχεια ή προηγούμενα βιβλία από αυτό.

Έτσι και φέτος πηγαίνοντας Ικαρία για διακοπές και μην έχοντας κάποιο βιβλίο συγκεκριμένο στο μυαλό μου, αποφάσισα να επισκεφτώ το γραφικό «βιβλιοπωλείο – καράβι» στον Αρμενιστή (όσοι έχουν πάει Ικαρία, καταλαβαίνουν τι εννοώ), για να πάρω κάποιο βιβλίο για τις διακοπές μου. Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν πήγαινα στα τυφλά. Έχοντας πάει και πέρσι στο ίδιο νησί και ξέροντας τους ρυθμούς που επικρατούν, ήξερα πως ένα καλό βιβλίο θα ήταν μια πολύ καλή συντροφιά στις διακοπές μου. Την προηγούμενη χρονιά είχα πάρει μαζί μου τα δύο πρώτα βιβλία της Stephenie MeyerΛυκόφως” και “Νέα Σελήνη”. Όχι ότι υπήρχε πιθανότητα να τα διαβάσω και τα δύο μέσα σε 10 μέρες που ήταν η περίοδος των διακοπών μου, αλλά έτσι απλά σε περίπτωση που τελείωνα με το πρώτο να μπορώ να ξεκινήσω και το επόμενο.

Πέρσι, λοιπόν, έγινε το απίστευτο! Μέσα σε 6 μέρες είχα τελειώσει και τα δύο βιβλία. Είχα μετατραπεί σε ένα «βαμπίρ», που έψαχνε απεγνωσμένα για τη συνέχεια της ιστορίας… Κάποιοι από τους φίλους μου με απείλησαν ότι αν δεν σταματούσα το διάβασμα, θα πετούσαν τα βιβλία μου στη θάλασσα. Και πρέπει να ομολογήσω ότι όταν τελείωσα τα δύο βιβλία ήταν αρκετά χαρούμενοι. Την έβδομη μέρα ψάχνοντας για κάποιο νέο βιβλίο στον Αρμενιστή, βρέθηκα μέσα σε ένα υπαίθριο καράβι, και δεν μπορώ να σας περιγράψω την χαρά μου, όταν έπεσε στα χέρια μου η “Έκλειψη”. Δεν υπήρχε λόγος για δεύτερη σκέψη. Το αγόρασα την ίδια στιγμή.

Έτσι και φέτος πατώντας στο νησί την πρώτη μέρα επισκέφτηκα το «καραβάκι μου», γνωρίζοντας ότι και φέτος θα μου φύλαγε κάποια έκπληξη. Η έκπληξη δεν ήταν βέβαια η “Χαραυγή” (εννοείται πως το συγκεκριμένο βιβλίο το αγόρασα την πρώτη βδομάδα που εκδόθηκε, είχα ήδη περιμένει αρκετά μέχρι την έκδοση του…), αλλά η “H φωτιά” της Katherine Neville. Και γιατί λέω ότι είμαι ανάποδος άνθρωπος. Δεν με πτόησε το γεγονός ότι είδα πως το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν η συνέχεια του “Οκτώ”. Κάτι με τράβηξε και το αγόρασα. Θυμόμουν, βέβαια, μία φίλη μου που είχε διαβάσει το “Οκτώ”, ότι μου είχε πει ότι ήταν εκπληκτικό, οπότε ήλπιζα να μην με απογοητεύσει. Και δεν έκανα λάθος.

Παρέα με την Αλεξάνδρα Σολάριν, την Ξι, όπως την αποκαλούσαν στο βιβλίο, ξεκίνησα να ψάχνω για το Σκάκι του Μονγκλάν. Η ικανότητα της συγγραφέως να σε οδηγεί από το παρόν στο παρελθόν, σε διάφορες ιστορικές περιόδους, είναι εκπληκτική. Σε ένα ταξίδι εικόνων, γεύσεων και αρωμάτων, γεμάτο ανατροπές και γρίφους, όπου οι ρόλοι καλών κακών εναλλάσσονται από τη μια στιγμή στην άλλη. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Και για να πω την αλήθεια, αυτή τη βδομάδα θα πάρω και το “Οκτώ”. Είμαι σίγουρη ότι θα είναι εξίσου ωραίο.

Advertisements

Περί ελευθερίας του λόγου

Αποφάσισα να κατεβάσω το άρθρο μου, γιατί θεωρώ ότι δεν εξυπηρετεί πλέον τους σκοπούς, για τους οποίους το έγραψα. Και σίγουρα δεν ήταν σκοπός μου να βλάψω κανέναν. Απλά θεωρώ ότι στην Ελλάδα δεν ασκείται κριτική και καμία αξιολόγηση σε ότι αφορά την παροχή υπηρεσιών και την εξυπηρέτηση πελατών. Δεν έχω επίσης σκοπό να κάνω διαφήμιση σε κανέναν. Έχω αφήσει όλες τις απόψεις να ακουστούν. Και τις καλές και τις κακές.

Και πιστεύω ειλικρινά σε ένα πράγμα που θεωρώ ότι είναι από τα μέγιστα δικαιώματα κάθε ανθρώπου. Πιστεύω στην ελευθερία του λόγου. Δεν πρόκειται να φιμώσω καμία άποψη. Ακόμα και όταν αυτή εξυπηρετεί συγκεκριμένους σκοπούς. Ο καθένας κρίνεται από αυτά που γράφει. Και εγώ το ίδιο.

Αλλάζω και τον τίτλο γιατί πολλοί ενοχλήθηκαν. Και αυτό που μένει είναι κάτι για να μου θυμίζει τα όσα πέρασα… Φιλιά πολλά

Ελλάς το μεγαλείο σου

Για πιο λόγο τα πράγματα στην Ελλάδα δεν πρόκειται να φτιάξουν άμεσα; Πολύ απλά, γιατί η νοοτροπία του Έλληνα δύσκολα αλλάζει.

Η ώρα είναι 11:20 και από τις 8:30 ώρα το πρωί προσπαθώ να τα βγάλω πέρα με μία τράπεζα που μου έχει δημιουργήσει κάποια προβλήματα με την πληρωμή μιας κάρτας μου. Έχω κάνει τουλάχιστον 6 τηλέφωνα, έχω μιλήσει με τουλάχιστον 6 διαφορετικούς ανθρώπους και έχω πάει από υποκατάστημα της συγκεκριμένης τράπεζας και έχω μιλήσει απευθείας με εκπρόσωπό της. Έχω κάνει παράπονα για την κατάσταση και αναρωτιέμαι αν έχω γίνει γραφική. Γιατί ξέρετε… Το σύστημα όλους αυτούς τους ανθρώπους που διαμαρτύρονται δικαίως για τα δικαιώματά τους, έτσι τους λέει. ΓΡΑΦΙΚΟΥΣ!

Σκέφτομαι, λοιπόν, ότι σήμερα, ημέρα Παρασκευή, εγώ θα έπρεπε να είναι χαρούμενη και ήρεμη, ενόψει σαββατοκύριακου, και όμως ακριβώς το αντίθετο συμβαίνει. Είμαι εκνευρισμένη και αισθάνομαι ότι πρέπει να απολογηθώ και από πάνω για το έντονο ύφος που είχα με μερικούς από τους συνομιλητές μου (τραπεζικούς υπαλλήλους). Άραγε αυτοί οι άνθρωποι, που είναι σωστοί στη δουλειά τους, καταλαβαίνουν τι κακό κάνουν κάποιοι συνάδερφοί τους, οι οποίοι δεν εξυπηρετούν το κοινό; Εσείς πως θα αντιδρούσατε, αν 9 το πρωί φεύγατε από τη δουλειά σας για να πάτε να διευθετήσετε ένα θέμα με την τράπεζα που συνεργάζεστε και η υπάλληλος μετά από όλη την συνομιλία που κάνατε σας απαντούσε το θεϊκό:

Και εγώ τι θέλετε να κάνω;

Πείτε μου, ειλικρινά, δεν ξέρετε την απάντηση; Γιατί εγώ νομίζω ότι είναι αυτονόητη. ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΕΙΣ. Πείτε μου ήταν δύσκολη η απάντηση;

Έχω αποφασίσει ότι ό μόνος τρόπος για να τα βγάλεις πέρα (με όλα τα πράγματα που δεν γίνονται όπως θα έπρεπε) είναι να κάνεις παράπονα. Να παλεύεις για το δίκιο σου.  Και ας με λένε γραφική. Και ας χάνω πολύτιμο χρόνο απ’ τη ζωή μου. Και ας εκνευρίζομαι. Όταν θα γίνουν πολλά τα παράπονα, η φωνή μου θα ενωθεί με τις φωνές όλων των ανθρώπων που σκέφτονται όπως και εγώ. Και τότε οι φωνές μας θα έχουν δύναμη. Και τότε θα αλλάξουμε νοοτροπία. Και τότε η Ελλάδα θα είναι πιο όμορφη.

Μυθολογία – Δώδεκα άθλοι του Ηρακλή

Ακόμα και αυτοί που έχουν πολλές γνώσεις σχετικά με την μυθολογία, δυσκολεύονται σε πράγματα που φαινομενικά μοιάζουν εύκολα. Αν ρωτήσεις φίλους και γνωστούς να σου πουν τους δώδεκα άθλους του Ηρακλή, το μεγαλύτερο ποσοστό δεν θα καταφέρει να βρει περισσότερους από 5. Σου κάνει εντύπωση; Κάνε το τεστ στον εαυτό σου. Ακόμα και αν ξεπεράσεις τους 5 και βρεις περισσότερους, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα βρεις πάνω από 10. Για να μην κάνω την έξυπνη, σας λέω ότι εγώ με τρεις ακόμα φίλους μου, βγάλαμε ταξίδι από Καλαμάτα για Αθήνα, προσπαθώντας (και οι τέσσερις μαζί) να βρούμε τους άθλους. Αποτέλεσμα: βρήκαμε 11, εκ των οποίων ένας ή δύο δεν ήταν. Για πάμε, λοιπόν, να ξεδιαλύνουμε λίγο τα πράγματα.

Οι δώδεκα Άθλοι του Ηρακλή ήταν τα δώδεκα κατορθώματα που έκανε ο μυθικός ήρωας Ηρακλής προκειμένου να εξαγνισθεί για το φόνο της γυναίκας του και των παιδιών του. Έπρεπε να υπηρετήσει για δώδεκα χρόνια τον Ευρυσθέα, βασιλιά της Τίρυνθας, και να πραγματοποιήσει ότι εκείνος τον πρόσταζε. Οι άθλοι που πραγματοποίησε ήταν:

  1. Το λιοντάρι της Νεμέας. Ο Ηρακλής δεν κατάφερε να το σκοτώσει με το τόξο και το σπαθί του, γι’ αυτό και πάλεψε με γυμνά χέρια με το θηρίο και το έπνιξε. Το έγδαρε και φόρεσε την λεοντή.
  2. Η Λερναία Ύδρα. Τέρας με πολλά κεφάλια. Κάθε φορά που ο Ηρακλής έκοβε ένα, φύτρωναν δύο στη θέση του. Ο Ηρακλής κατάφερε να σκοτώσει το τέρας χρησιμοποιώντας φωτιά σε κάθε κεφάλι που έκοβε, με σκοπό να μην δημιουργείται άλλο.
  3. Το ελάφι της Κερύνειας. Το συγκεκριμένο ζώο ήταν υπό την προστασία της Άρτεμις. Είχε χάλκινα πόδια και χρυσά κέρατα. Ήταν ταχύτατο και ατίθασο. Ο Ηρακλής δεν σκότωσε το ελάφι, αφού δεν του είχε ζητήσει κάτι τέτοιο ο βασιλιάς. Έπρεπε να βρει ωστόσο ένα τέχνασμα για να εκπληρώσει των άθλο του και να μην εξοργίσει την Αρτέμιδα. Το έπιασε, το πήγε στον Ευρυσθέα και του ζήτησε να βγει από το παλάτι και να πάρει ο ίδιος το ελάφι. Όταν ο Ευρυσθέας προσπάθησε να το πιάσει, ο Ηρακλής το άφησε και εκείνο ξέφυγε, τρέχοντας γρήγορα προς την προστάτιδα θεά του.
  4. Ο Ερυμάνθιος Κάπρος. Ο Ευρυσθέας ζήτησε το αγριογούρουνο ζωντανό. Ο Ηρακλής κατάφερε να το πιάσει στριμώχνοντας το στο φαράγγι της Φολόης.
  5. Οι στάβλοι του Αυγεία. Οι συγκεκριμένοι στάβλοι φιλοξενούσαν πάνω από 3000 βόδια και είχαν να καθορισθούν πάρα πολλά χρόνια (πολλοί λένε γύρω στα 30 χρόνια). Το να τους καθαρίσει κάποιος μέσα σε μία μέρα, ήταν πραγματικά άθλος. Ο Ηρακλής τους καθάρισε στρέφοντας τα νερά του Πηνειού και του Αλφειού προς τους στάβλους, παρασέρνοντας την κοπριά.
  6. Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες. Ήταν ανθρωποφάγα αρπακτικά πουλιά με χάλκινα ράμφη, νύχια και φτερά, και πετούσαν σαν σαΐτες. Ήταν κρυμμένα στην λίμνη Στυμφαλία. Ο Ηρακλής κατόρθωσε, με την βοήθεια της Αθηνάς, να τα κάνει να φανερωθούν και να τα σκοτώσει με τα βέλη του.
  7. Ο ταύρος της Κρήτης. Ο Ευρυσθέας ζήτησε τον ταύρο ζωντανό. Ο Ηρακλής αιχμαλώτισε τον ταύρο χρησιμοποιώντας ένα δίχτυ.
  8. Τα άλογα του Διομήδη. Ανθρωποφάγα άλογα που ανήκαν στον βασιλιά Διομήδη. Ο Ηρακλής κατάφερε να τα εξημερώσει και να τα πάει στον Ευρυσθέα.
  9. Η ζώνη της Ιππολύτης. Δεν είμαστε σίγουρη πως κατάφερε να πάρει ο Ηρακλής τη ζώνη της βασίλισσας των Αμαζόνων. Άλλοι λένε ότι στην μάχη που έγινε μεταξύ των Αμαζόνων και του Ηρακλή και των συντρόφων του, η Ιππολύτη βρέθηκε νεκρή και ο Ηρακλής της πήρε την ζώνη. Άλλοι λένε ότι η Ιππολύτη έδωσε τη ζώνη της με αντάλλαγμα την ελευθερία της.
  10. Τα βόδια του Γηρυόνη. Ο Ηρακλής κατάφερε να σκοτώσει με το ρόπαλό του τον Όρθρο, ένα φοβερό σκυλί που τα φύλαγε, με τα βέλη του τον Γηρυόνη, τον ιδιοκτήτη τους, και τελικά να απαγάγει τα βόδια.
  11. Τα μήλα των Εσπερίδων. Τα δέντρα τα οποία είχαν τα χρυσά μήλα βρίσκονταν στον κήπο των θεών, ο οποίος βρισκόταν στη χώρα του Άτλαντα. Οι κόρες του Άτλαντα έκλεβαν όμως τα μήλα, γι’ αυτό και η Ήρα ανέθεσε τη φύλαξή τους στις νύμφες Εσπερίδες και στο Λάδωνα, δράκοντα με εκατό κεφάλια. Υπάρχουν 3 εκδοχές για τον συγκεκριμένο άθλο. Εκδοχή 1: Ο Ηρακλής έπεισε τον Άτλαντα να του φέρει τα μήλα και κατάφερε να τον ξεγελάσει για να μην μείνει να κρατάει αιώνια την γη και τον ουρανό. Εκδοχή 2: Ο Ηρακλής πήγε ο ίδιος στον κήπο και, αφού σκότωσε τον Λάδωνα, πήρε τα μήλα.. Εκδοχή 3: Οι Εσπερίδες παρέδωσαν τα μήλα στον Ηρακλή με τη θέλησή τους, αφού πρώτα αποκοίμισαν το δράκοντα.
  12. Ο Κέρβερος. Ο Ηρακλής κατάφερε να πιάσει τον σκύλο, Κέρβερο, που φύλαγε της πύλες του κάτω κόσμου και να τον πάει στον Ευρυσθέα.

Πράγματα που είτε δεν ξέρουμε, ή μας μπερδεύουν.

–           Τα φίδια που σκότωσε ο Ηρακλής όταν ήταν μωρό δεν ανήκει στους δώδεκα άθλους. Όπως, επίσης, δεν ανήκει στους άθλους του η απελευθέρωση του Προμηθέα, που πραγματοποιήθηκε κατά την πορεία του στον κήπο των Εσπερίδων.

–           Ο ταύρος της Κρήτης δεν είναι ο γνωστός Μινώταυρος, αν και κατά τον θρύλο, ο Μινώταυρος γεννήθηκε από την ένωση του συγκεκριμένου ταύρου με την γυναίκα του Μίνωα, Πασιφάη.

–           Ο Ηρακλής πραγματοποίησε 6 άθλους στην Πελοπόννησο, 1 στη Θράκη, 1 στην Κρήτη, 1 στον Εύξεινο Πόντο, 1 στο νησί Ερύθεια, 1 στο τέλος του κόσμου (κοντά στη Λιβύη) και 1 στον κάτω κόσμο.

–           Ο Ηρακλής σχεδόν ξεκλήρισε μια οικογένεια. Αυτή του Τύφωνα και της Εχιδνας, απόγονοι των οποίων ήταν ο Γηρύων (τον σκότωσε ο Ηρακλής), το λιοντάρι της Νεμέας (το σκότωσε ο Ηρακλής), ο Κέρβερος (τον αιχμαλώτισε ο Ηρακλής), ο Λάδων (τον σκότωσε ο Ηρακλής), η Χίμαιρα (του ξέφυγε), η Σφίγγα (και αυτή του ξέφυγε), ο Όρθρος (τον σκότωσε ο Ηρακλής) και η Λερναία Ύδρα (την οποία, επίσης, σκότωσε ο Ηρακλής)

Μυθολογία – Ο Θησέας και οι ληστές

Η ιστορία ξεκινάει από τον Αιγέα, βασιλιά της Αθήνας, ο οποίος στην πρασπάθειά του να αποκτήσει παιδιά, επισκέπτηκε το Μαντείο των Δελφών, για να του πει τι να κανει. Παίρνοντας τον χρησμό και επιστρέφοντας στην Αθήνα, σταμάτησε στον φίλο του Πιτθέα της Τροιζήνας, ο οποίος κατανοώντας τον χρησμό, σκέφτηκε κάτι για να βοηθήσει τον Αιγέα και τον εαυτό του. Τον μέθυσε και τον έριξε στο κρεβάτι της κόρης του, Αίθρας, έτσι ώστε να αποκτήσει συγγένεια με τον μελλοντικό διάδοχο του αθηνϊκού θρόνου. Ο Αιγέας την επόμενη μέρα που κατάλαβε τι είχε συμβεί, ζήτησε από την Αίθρα να μεγαλώσει το παιδί και όταν θα έφτανε σε κάποια ηλικία να του έλεγε την αλήθεια. Έτσι και έγινε. Ο Θησέας μεγάλωσε και έμαθε για την καταγωγή του. Ακολουθώντας τις συμβουλές της μητέρας του, σήκωσε ένα βράχο και βρήκε ένα ζευγάρι σανδάλια και ένα σπαθί, που είχε κρύψει ο πατέρας αρκετά χρόνια πριν, και πήγε να βρεί τον Αιγέα στην Αθήνα. Υπάρχει και μια άλλη εκδοχή για την πατρότητα του Θησέα που έχει σχέση με τον Ποσειδώνα, η οποίαδεν μας ενδιαφέρει αυτή τη στιγμή. Ο δρόμος προς την Αθήνα ήταν αρκετά επικίνδυνος, αφού την περίοδο εκείνη λυμαίνονταν την περιοχή κάποιοι ληστές. Στο ταξίδι του ο Θησέας συνάντησε τους ληστές αυτούς και τους σκότωσε με τον ίδιο τρόπο που εκείνοι σκότωναν τους διαβάτες.

• Πρώτο συνάντησε τον Περιφήτη κοντά στην Επίδαυρο, ο οποίος χρησιμοποιούσε ένα σιδερένιο ρόπαλο και σκότωνε τους περαστικούς.

• Στη συνέχεια τον Σίνη τον «Πιτυοκάμπτη» στον Ισθμό της Κορίνθου, ο οποίος έσχιζε στα δύο τα θύματά του δένοντάς τα ανάμεσα σε δύο λυγισμένα πεύκα.

• Στο ύψος της Κακιάς Σκάλας αντιμετώπισε τον Σκίρωνα, ο οποίος ανάγκαζε τους περαστικούς να του πλένουν τα πόδια, οπότε καθώς εκείνοι ήταν σκυμμένοι τους κλοτσούσε και τους έριχνε στο γκρεμό, όπου τους έτρωγε μία τεράστια χελώνα. Η περιοχή εκεί ονομαζόταν και Σκιρωνίδες Πέτρες.

• Τον Κερκύονα στην Ελευσίνα, ο οποίος σκότωνε τους περαστικούς πνίγοντάς τους με ένα ισχυρό εναγκαλισμό.

• Τέλος, στο Κηφισό, τον Πολυπήμονα, πατέρα του Σίνη, γνωστό και ως «Προκρούστη», ο οποίος παρέσυρε τους διαβάτες σπίτι του και τους έβαζε σε ένα κραβάτι. Σκοπός του ήταν να ταιριάξει τους παραστικούς στο κρεβάτι. Σε όποιους τα άκρα τους εξείχαν από το κρεβάτι, τους τα έκοβε με ένα πριόνι, όσοι δεν χορούσαν τους τραβούσε μέχρι να πεθάνουν.

Αυτά λενε για την ιστορία του Θησέα με τους ληστές. Είμαι σίγουρη ότι δεν τους θυμόσασταν όλους. Επίσης, πιστεύω ότι δεν έχετε παρατηρήσει το εξής. Στην εθνική Αθηνών – Κορίνθου στο ρεύμα προς Αθήνα στο ύψος της Κακιάς Σκάλας υπάρχουν δύο σήραγγες. Η μία ονομάζεται Σκίρωνας και η άλλη Θησέας. Η σήραγγα Σκίρων είναι μεγαλύτερη. Γιατί άραγε;

Μυθολογία – Δώδεκα θεοί του Ολύμπου

Η ελληνική ιστορία είναι πλούσια σε ιστορικά γεγονότα. Αν πάμε, όμως, αρκετούς αιώνες πίσω, θα μείνουμε έκθαμβοι από την πληθώρα των μύθων που είναι καταγεγραμμένοι στην ελληνική μυθολογία. Οι Έλληνες, από τα βάθη της ιστορίας, προσπάθησαν να εξηγήσουν τα φυσικά φαινόμενα πλάθοντας ιστορίες (οι οποίες σαφώς δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα), φτιάχνοντας με αυτόν τον τρόπο μια πλούσια μυθολογική παράδοση. Πάμε, λοιπόν, να δούμε πόσο καλά γνωρίζουμε την ελληνική μυθολογία…

Ερώτηση 1:

Πόσοι και ποιοι ήταν οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου;

Σχεδόν όλοι γνωρίζουν το πρώτο σκέλος της ερώτησης. Οι θεοί του Ολύμπου ήταν δώδεκα, για το λόγο αυτό είναι γνωστοί και σαν δωδεκάθεο. Πόσοι, όμως από εσάς μπορούν να τους ονοματίσουν; Για να ξεκαθαρίσουμε λίγο το τοπίο, σας λέω ότι υπάρχουν έξι άνδρες και 6 γυναίκες. Πάμε, λοιπόν.

  1. Δίας (ή Ζεύς). Ο πιο ισχυρός από το δωδεκάθεο. Προστάτης του ουρανού και του κεραυνού. Για το λόγο αυτό και στα διάφορα αγάλματα φαίνεται να κρατά τον κεραυνό στο χέρι του.
  2. Ποσειδώνας. Θεός και προστάτης της θάλασσας και των ποταμών. Σύμβολό του η τρίαινα, όπου σύμφωνα με την μυθολογία μπορούσε να δημιουργεί τρικυμίες ή να ηρεμεί τα νερά.
  3. Απόλλωνας (ή Φοίβος). Ο θεραπευτής, ο μάντης, ο ηλιακός. Ο θεός αυτός εμφανίζεται με πάρα πολλά προσωνύμια στην ελληνική μυθολογία. Σχετίζεται με τον ήλιο, την μαντεία, την ομορφιά, την νεότητα, την ιατρική, την θεραπευτική και την μουσική.
  4. Ήφαιστος. Θεός της φωτιάς και της μεταλλουργίας
  5. Άρης. Θεός του πολέμου
  6. Ερμής. Ο αγγελιοφόρος των θεών. Επίσης είναι αυτός που οδηγεί τις ψυχές των νεκρών στον Άδη. Προστάτης των κλεφτών, των τυχερών παιχνιδιών και του εμπορίου. Σύμβολά του το κηρύκειο και τα φτερωτά σανδάλια.
  7. Ήρα. Θεά του γάμου και προστάτιδα των γυναικών. Η Ήρα εμφανίζεται συχνά να κρατά ένα ρόδι και σύμβολά της ήταν το παγόνι και ο κούκος.
  8. Αθηνά. Θεά της σοφίας, της στρατηγικής και του πολέμου. Σύμβολό της η κουκουβάγια. Εμφανίζεται σχεδόν πάντα, οπλισμένη, κρατώντας ασπίδα και πάνοπλη.
  9. Αφροδίτη. Θεά του έρωτα και της ομορφιάς.
  10. Άρτεμις. Θεά των βουνών και των δασών, του κυνηγιού και προστάτιδα των μικρών παιδιών και των ζώων.
  11. Δήμητρα. Θεά της γεωργίας, της ελεύθερης βλάστησης, του εδάφους και της γονιμότητας αυτών. Προστάτιδα του γάμου και της μητρότητας των ανθρώπων.
  12. Εστία. Θεά της εστίας και της οικογένειας.

Ερώτηση 2:

Τι σχέση είχαν μεταξύ τους οι ολύμπιοι θεοί;

Ξεκινάμε με τα αδέρφια.

  1. Δίας, Ήρα, Ποσειδώνας, Δήμητρα και Εστία. Παιδιά του Κρόνου και της Ρέας (μεταξύ άλλων παιδιών που είχε γεννήσει το ζευγάρι). Ο Κρόνος κατάπινε τα παιδιά του για να αποφύγει τον εκθρηνισμό του, αφού σύμφωνα με την προφητεία της Γαίας και του Ουρανού ένα από αυτά θα διεκδικούσε την εξουσία. Από αυτή του τη μανία γλύτωσε ο Δίας, ο οποίος με την βοήθεια της μητέρας του, Ρέας, ελευθέρωσε τα αδέρφια του και πήρε την εξουσία από τον Κρόνο.
  2. Άρτεμις και Απόλλωνας. Δίδυμα αδέρφια, παιδιά του Δία και της Λητούς. Σύμφωνα με τον μύθο η Άρτεμις γεννήθηκε πρώτη και βοήθησε τον μητέρα της Λητώ να γεννήσει τον αδερφό της

Συνεχίζουμε με τα παιδιά.

  1. Άρτεμις και Απόλλωνας. Παιδιά του Δία και της Λητούς.
  2. Αθηνά. Κόρη του Δία και της Μήτιδος. Γεννήθηκε από το κεφάλι του Δία, αφού σύμφωνα με τον μύθο, ο Δίας κατάπιε την Μήτιδα, φοβούμενος ότι θα γεννούσε ένα γιο ισχυρότερο από τον ίδιο. Έτσι, ο Δίας άρχισε να έχει ισχυρούς πονοκεφάλους και ζήτησε την βοήθεια του Ήφαιστου για να απαλλαγεί από αυτούς. Ο Ήφαιστος τον χτύπησε με ένα μεγάλο σφυρί στο κεφάλι και πετάχτηκε από μέσα η Αθηνά.
  3. Ήφαιστος και Άρης. Γιοι του Δία και της Ήρας. Ο Ήφαιστος γεννήθηκε άσχημος και παραμορφωμένος, τόσο που η Ήρα τον πέταξε από τον Όλυμπο από τη ντροπή της.
  4. Ερμής. Γιος του Δία και της Μαίας.

Ζευγάρια (νόμιμα και παράνομα…)

  1. Δίας και Ήρα. Ανδρόγυνο.
  2. Ήφαιστος και Αφροδίτη. Ανδρόγυνο.
  3. Αφροδίτη. Είχε σχέσεις με τον Άρη και τον Ποσειδώνα, φέρνοντας στη ζωή αρκετά παιδιά του. Επίσης είχε σχέσεις και με άλλους θεούς, οι οποίοι δεν ανήκαν στο δωδεκάθεο, όπως ο Διόνυσος.

Περίεργα.

  1. Αφροδίτη. Γεννήθηκε από τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού πέφτοντας στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο.
  2. Εστία, Αθηνά και Άρτεμη. Μόνες θεές που πάνω τους δεν είχε δύναμη η Αφροδίτη.

Δωδεκάθεο: θεοί που είχαν πάθη και έκαναν λάθη…

Ελλάδα: Η χώρα που το απόλυτο τίποτα γίνεται πρότυπο

Εχθές η τηλεόραση ασχολήθηκε με δυο θέματα. Το πρώτο ήταν τα οικονομικά μέτρα που επέβαλε η κυβέρνηση και το δεύτερο η τσόντα της Τζούλιας, η οποία κυκλοφόρησε εχθές στα περίπτερα (έναντι του ποσού των 20 €) και έγινε ανάρπαστη. Κάθισα, λοιπόν, να σκεφτώ την σήψη της ελληνικής κοινωνίας και προσπάθησα να καταλογίσω ευθύνες σε όσους νομίζω ότι τους αναλογούν. Στο συγκεκριμένο άρθρο δεν θα αναφερθώ στα νέα μέτρα (άλλη τσόντα από ‘κει), θα ασχοληθώ λίγο με την «αγαπημένη» μου Τζούλια. Και για να την υπάρχουν παρεξηγήσεις δηλώνω εξ αρχής ότι είμαι μία κοντή, χοντρή και άσχημη γυναίκα, που μισώ κάθε άλλη όμορφη (επειδή δεν μπορώ να είμαι σαν και αυτή), με πάρα πολλά κόμπλεξ κατωτερότητας, γι’ αυτό και όσοι δεν θέλετε να συνεχίσετε να διαβάζετε καλό είναι να κλείσετε τη σελίδα αυτή τη στιγμή.

Ωραία, για όσους, λοιπόν, συνέχισαν να διαβάζουν το άρθρο, να πω, αρχικά, ευχαριστώ που μου δώσετε την ευκαιρία να εκφράσω τις απόψεις μου και, κατά δεύτερο, μπράβο. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε μία οικογένεια, που οι γονείς μου μού έλεγαν πως πρέπει να μορφωθώ για να γίνω ένα χρήσιμο μέλος στην κοινωνία μου. Να προσφέρω στους συνανθρώπους μου και να ανοίξω τους ορίζοντες τις σκέψης μου για να μην γίνομαι έρμαιο κανενός. Να έχω τα εφόδια και τις γνώσεις για να ασκώ κριτική και να παλεύω για τις απόψεις και τα πιστεύω μου. Να έχω μια καλύτερη δουλειά και ως εκ τούτου μία καλύτερη μοίρα (σε σχέση με τα οικονομικά) από αυτούς. Να χρησιμοποιώ το μυαλό μου για να θέτω και να πετυχαίνω τους στόχους μου. Και ναι, μπορώ να πω ότι τους άκουσα, γιατί όλα αυτά μου φαίνονταν ωραία, καλά, ηθικά. Τι περίεργο πράγμα είναι αυτή η ηθική… Πως αλλάζει από γενιά σε γενιά…

Ξεκίνησα με τα πρώτα 12 χρόνια στο σχολεία, που έθεσα τις βάσεις μου, συνέχισα με το πολυτεχνείο για 5 χρόνια, τελείωσα τρεις γλώσσες (αγγλικά, γερμανικά και ιταλικά) και τώρα κάνω μεταπτυχιακά. Και δυστυχώς όσο πιο πολύ ανοίγω τους ορίζοντές μου, τόσο πιο πολύ απογοητεύομαι από τα πράγματα που συνειδητοποιώ ότι συμβαίνουν γύρω μου. Θα δανειστώ τον στοίχο του τραγουδιού… «Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα» και θα συνεχίσω. Ποια είναι η Τζούλια; Τι είναι η Τζούλια; Γιατί πρέπει να με ενδιαφέρει εμένα που έφαγε η Τζούλια; Πότε πήγε στην τουαλέτα η Τζούλια; Με ποιον πηδιέται η Τζούλια; Τελικά, τι είναι αυτή η Τζούλια που «επιβάλλουν» στον Έλληνας να ξέρει κάθε της κίνηση. Δεν δυσκολεύτηκα, να σας πω την αλήθεια, να βρω την απάντηση. Η ΤΖΟΥΛΙΑ είναι ένα ΑΠΟΛΥΤΟ ΤΙΠΟΤΑ (όπως πολύ σωστά είπε και ο Λάκης Λαζόπουλος). Γιατί, λοιπόν, την παίζουν στην τηλεόραση από το πρωί μέχρι το βράδυ;

Εδώ είναι που χάνεται το παιχνίδι. Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης (όχι όλα, δεν τους βάζω όλους στο ίδιο σακί) σκοπίμως προβάλλουν σκουπίδια στην τηλεόραση, γιατί τους συμφέρει. Πίσω από τους μεγαλοεκδότες και τους μεγαλοκαναλάρχες κρύβονται συμφέροντα που θέλουν το λαό, τη μάζα καθηλωμένη, χωρίς σκέψεις, χωρίς αντιδράσεις, χωρίς πρότυπα (ή για να λέμε καλύτερα έχοντας σάπια πρότυπα). Γιατί αυτές οι μάζες γίνονται πολύ εύκολα πρόβατα στη σφαγή. Διαμορφώνονται. Χειραγωγούνται. Αυτή είναι η δικτατορία που μας επιβάλλουν. Η δικτατορία του μηδενισμού. Η δικτατορία της ηλιθιότητας.

Δεν έχω κανένα πρόβλημα με την Τζούλια, η κοπέλα είναι μοντέλο (εκτός όλων των άλλων ιδιοτήτων/δουλειών της: τραγουδίστρια, συνοδός πολυτελείας, τώρα, και πορνοστάρ) και ειλικρινά δεν έχω πρόβλημα με αυτό. Το πρόβλημά μου είναι ότι τα ΜΜΕ προβάλλουν το life style αυτής της κοπέλας, δείχνοντας το νέο της σπίτι (αγορά σπιτιού 200 τετραγωνικών στην Εκάλη) και την ίδια να λέει, ότι τα χρήματα είναι νόμιμα και τα έβγαλε με πολύ κόπο, αφού δουλεύει από πολύ μικρή. Και είμαι σίγουρη ότι θα τα έβγαλε με κόπο… Αλλά, ρε καραγιόζηδες, μην μου την παρουσιάζεται σαν πρότυπο… ΗΜΑΡΤΟΝ! Δεν υπάρχει μόνο το φαίνεσθαι, αλλά και το είναι. Η κοπέλα είναι το απόλυτο τίποτα. Και εσείς που φτιάχνετε συνειδήσεις, που φτιάχνετε απόψεις, που φτιάχνετε τρόπους ζωής, θα πρέπει να ντρέπεστε. Η κατάντια της χώρας μου οφείλεται και σε εσάς.

Και εσύ, ρε κακομοίρη Έλληνα, γιατί είσαι τόσο μεγάλο λιγούρι; Πόσο καταπιεσμένος σεξουαλικά είσαι, που την πρώτη μέρα που βγήκε στα περίπτερα η τσόντα της Τζούλιας έτρεξες να προλάβεις να την πάρεις μην και εξαντληθεί… ΗΜΑΡΤΟΝ! 100.000 αντίτυπα απ’ ότι άκουσα έναντι 20 € το ένα καταλαβαίνεις τι σημαίνει; 2.000.000 € σε μία μέρα. Δεν είναι λίγο προκλητικό αυτό το πράγμα; Την ημέρα που ανακοινώνονται τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης μια εταιρεία παραγωγής, μια πορνοστάρ και δεν ξέρω και εγώ πόσοι άλλοι (φωτιστές, κάμεραμαν κτλ) να κάνουν μια αρπαχτή 2.000.000 €; Σου αξίζει, ρε κακομοίρη, να σου κόψουν μισθούς και επιδόματα. Γιατί δίνεις τα λεφτά σου για να πάρει η Τζούλια κότερο… Μπράβο!

Μετά από όλα αυτά ένα έχω να πω. Κάτω η δικτατορία του μηδενισμού. Κάτω η δικτατορία της ηλιθιότητας.

Η Αφροδίτη της Μήλου και το γερμανικό περιοδικό Focus

Περιμένοντας τον κ. Παπανδρέου να ανακοινώσει τα νέα οικονομικά μέτρα, σκεφτόμουν όλο αυτό τον χαμό που έγινε με το εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού FOCUS, που παρουσίαζε την Αφροδίτη της Μήλου, φορώντας την Ελληνική σημαία να κάνει κωλοδάχτυλο. Είναι γεγονός πως εξοργίστηκα, βλέποντας αυτήν την εικόνα. Αναρωτήθηκα, όμως, τι είναι αυτό που με εκνεύρισε τόσο πολύ;

Μήπως με πείραξε το γεγονός ότι οι ξένοι έχουν αυτήν την άποψη για τους Έλληνες; Όχι, δεν ήταν αυτό. Με λυπεί, βέβαια, το ότι οι ξένοι με βλέπουν έτσι, αλλά νομίζω ότι μου αξίζει (έστω και λίγο) με όλα αυτά που έχω κάνει. Και δεν μιλώ ακριβώς γι’ αυτά που έχω κάνει εγώ, αλλά, κυρίως, για αυτό που μου κληροδότησαν οι προηγούμενες γενιές. Αυτή τη ρετσινιά. Εγώ προσπαθώ, τουλάχιστον, και θα προσπαθήσω σκληρότερα στο μέλλον να είμαι σωστή.

Μήπως με πείραξε το γεγονός ότι η ελληνική πραγματικότητα και το μέλλον της Ελλάδας απεικονίζονται πολύ καθαρά σε αυτό το φωτομοντάζ. Όχι, ούτε αυτό είναι. Ξέρω τι με περιμένει. Το προέβλεπα ότι κάποια στιγμή θα γινόταν και αυτό. Δεν γίνεται οι Έλληνες να πιστεύουν ότι μια ζωή θα τρώνε και δεν θα παράγουν τίποτα. Είμαστε μία χώρα τεμπέληδων και βολεψάκιδων. Τι παράγουμε; Πως είναι δυνατόν ένα κράτος να μην παράγει τίποτα, να καταναλώνει μόνο και να μην δανείζεται; Φαινόταν που πάει το πράγμα.

Μήπως με πείραξε το γεγονός ότι τα ξένα μέσα δυσφημούν τη χώρα μου, ξευτελίζοντας τους πολιτικούς της εκπροσώπους; Όχι, δεν με ενοχλεί ούτε αυτό. Κάθε κράτος διαλέγει τους πολιτικούς που του αξίζουν. Όπως οι ίδιοι μεγαλώνουμε μέσα στη λαμογιά, έτσι είναι και οι πολιτικοί μας. Άνθρωποι χωρίς ευθιξία. Άνθρωποι που φτιάχνουν βίλες, που αγοράζουν κότερα και τρώνε λεφτά. Τα δικά μου λεφτά. Για να λέμε του στραβού το δίκιο, με ενοχλεί λίγο η στάση των ξένων μέσων ενημέρωσης, όχι τόσο γιατί πιστεύω πως είναι άδικη (δεν είναι), αλλά γιατί κρύβονται άλλα πράγματα από πίσω. Μια χώρα που δεν έχει αξιοπιστία και διασύρεται έτσι στον διεθνή Τύπο, δεν μπορεί να ζητάει, δεν μπορεί να απαιτεί. Και σε αυτήν την οικονομική συγκυρία θα το πληρώσουμε πολύ ακριβά. Ναι, αυτό εννοώ. Τα δάνεια που θα πάρουμε σαν κράτος. Θα τα πληρώσουμε πολύ ακριβά. Οπότε, ναι, λόγω της οικονομικής κρίσης και όλων των πραγμάτων που κρύβονται από πίσω, με ενοχλεί αφάνταστα αυτή η στάση των ξένων μέσων ενημέρωσης. Αυτό, όμως, δεν έχει σχέση, με τον εκνευρισμό που προκάλεσε το εξώφυλλο του FOCUS.

Μήπως με πείραξε το γεγονός ότι αυτό το «σατιρικό» (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι) εξώφυλλο, σατίριζε εμάς. Όχι, ούτε αυτό είναι. Οι Έλληνες είμαστε λαός με χιούμορ. Από εμάς ξεκίνησε η σάτιρα. Εμείς την διδάξαμε. Και για να είμαστε δίκαιοι, κατά καιρούς, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, έχουν σατιρίσει με τον χειρότερο τρόπο αρχηγούς και πολιτικές ξένων χωρών. Οπότε δεν μπορούμε να μιλάμε…

Σκεφτόμουν, λοιπόν, τι είναι τελικά αυτό που με εκνεύρισε και το βρήκα. Θεωρώ ατυχές, αν όχι απαράδεκτο, ένα αριστούργημα πολιτισμού να παραμορφώνεται με αυτόν τον τρόπο. Εκνευρίζομαι και με όλους αυτούς που θέλουν να απαντήσουν στους ξένους με τον ίδιο τρόπο, παρουσιάζοντας παραμορφωμένα γλυπτά σαν απάντηση. Πως είναι δυνατόν, να σεβαστούν οι ξένοι τον πολιτισμό μας, αν οι ίδιοι οι Έλληνες δεν μπορούμε να τον σεβαστούμε; Και αν με ρωτάτε, θεωρώ ότι αυτό το δημοσίευμα δεν αντιπροσωπεύει την άποψη της κοινής γνώμης. Ότι οι πιο πολλοί ξένοι σέβονται τον Ελληνικό πολιτισμό.

Μικρή, όταν έκανα ένα ταξίδι στην Γερμανία, μπαίνοντας σε μία τράπεζα για να κάνω συνάλλαγμα, συνάντησα έναν Γερμανό, ο οποίος όταν του είπα ότι είμαι από την Ελλάδα, άρχισε να μου απαγγέλει Θουκυδίδη (σε αρχαία ελληνικά). Είναι δυνατόν, αυτός ο άνθρωπος να συμφωνεί με αυτή την ξεφτίλα;

Επίσης, οι Έλληνες πρέπει να σταματήσουν να κρύβονται μια ζωή πίσω από τον πολιτισμό. Ναι, οι Αρχαίοι Έλληνες μεγαλούργησαν, όχι μόνο σε κατασκευές, κτήρια και αγάλματα, αλλά και ιδέες. Ποτέ μέχρι τότε, ο νους δεν ταξίδεψε τόσο μακριά. Έννοιες όπως αυτές της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και της ελευθερίας απέκτησαν άλλη διάσταση τότε. Αλλά οι νεοέλληνες τι έχουν να επιδείξουν. Αν εξαιρέσεις ελάχιστες λαμπρές προσωπικότητες, τίποτα άλλο. Ας αρχίσουμε εμείς να παράγουμε πολιτισμό και, εν συνεχεία, ας ζητήσουμε τον σεβασμό των ξένων, γιατί τον σεβασμό στους Αρχαίους Έλληνες, τον έχουν δείξει.

Αποφάσισα να μην αναρτήσω το εξώφυλλο του FOCUS σε αυτό μου το άρθρο, γιατί με αυτόν τον τρόπο νομίζω ότι το αναπαράγω και εγώ. Θα αναρτήσω την πραγματική εικόνα της Αφροδίτης της Μήλου, η ομορφιά της οποίας προκαλεί τεράστια συναισθήματα σε κάθε άνθρωπο που θα την συναντήσει. Συναισθήματα που με κάνουν, και εμένα προσωπικά, να αισθάνομαι περήφανη που είναι Ελληνίδα.

Sacha Noam Baron Cohen & Isla Fisher

Για πολλούς το όνομα Isla Fisher δεν σας λέει τίποτα. Για άλλους ίσως κάτι… Ίσως την γνωρίζετε από διάφορες ταινίες, που κατά καιρούς έχει πρωταγωνιστήσει. Μερικές από αυτές είναι οι:

Scooby-Doo (2002), Weeding Crashers (2006), The Lookout (2007), Hot Rod (2007), Definitely, Maybe (2008), Confessions of a Shopacholic (2009)

Γνωρίζετε, όμως τον σύντροφό της; Το όνομα αυτού Sacha Noam Baron Cohen και ιδού τα πειστήρια:

Αν τώρα ούτε το όνομα, ούτε η φωτογραφία του κυρίου αυτού σας λέει κάτι, δείτε της πιο κάτω φωτογραφίες και, ίσως κάτι θυμηθείτε.

Ναι, ναι. Αυτός είναι… Πρωταγωνιστής στις ταινίες Brüno και Borat Sagdiyev. Να ένας άνθρωπος που ξέρει τι σημαίνει τσαλακώνω την εικόνα μου, δεν νομίζετε;

10 καλύτερες ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου

Αν κάποιος σας ζητούσε να του πείτε, ποιες είναι οι καλύτερες κινηματογραφικές ταινίες που έχετε δει, αρχικά, μπορεί να είχατε πρόβλημα να βρείτε μερικές. Σκεπτόμενοι όμως λίγο θα παρατηρούσατε ότι η μεγάλη οθόνη έχει αναδείξει ορισμένα κινηματογραφικά διαμάντια από άποψη σκηνοθεσίας, σεναρίου και ερμηνειών. Παραθέτω, λοιπόν, και εγώ την άποψή μου πάνω σε αυτό το θέμα κατατάσσοντας τις 10 αγαπημένες μου ταινίες, τις οποίες συνιστώ ανεπιφύλακτα να δείτε. Ξεκινώντας από την θέση 10, θα φτάσουμε σιγά σιγά στην κορυφή, κάπως έτσι:

Θέση No 10 : Ψηλά στον ουρανό (Up) – 2009

Ποιος είπε ότι ένα παιδικό δεν μπορεί να συγκινήσει; Ένα εκπληκτικό παραμύθι για μικρούς και μεγάλους. Ο 78χρονος πωλητής μπαλονιών Καρλ Φρίντρικσεν (Carl Fredricksen) αποφασίζει να εκπληρώσει μια υπόσχεση που είχε δώσει πριν πολλά, πολλά χρόνια και να ταξιδέψει στην Νότια Αφρική, με σκοπό να πιάσει το τέρας που βρίσκεται στους Παραδείσιους Καταρράκτες. Συνταξιδιώτης σε αυτό του το ταξίδι θα γίνει ο Ρούσελ (Russell), ένας 8χρονος πρόσκοπος, που τρυπώνει στο σπίτι του για να πάρει το τελευταίο μετάλλιο που χρειάζεται, βοηθώντας κάποιον ηλικιωμένο. Στο ταξίδι αυτό θα θαυμάσουν πανέμορφα τοπία, θα αντιμετωπίσουν πολλές δυσκολίες και θα χρειαστεί να πολεμήσουν με τέρατα και κακούς. Μέσα, όμως, από αυτό το ταξίδι ο κατσούφης Καρλ θα βρει ένα νέο νόημα στην ζωή του. Η ταινία έρχεται να μας θυμίσει πως σημασία δεν έχει η Ιθάκη, ο προορισμός, αλλά το ταξίδι προς αυτήν.

Σκηνοθεσία: Pete Docter, Bob Peterson

Πρωταγωνιστούν (Φωνές): Edward Asner, Christopher Plummer, Jordan Nagai, Bob Peterson, Delroy Lindo, Jerome Ranft, John Ratzenberger

Διάρκεια: 96′

Θέση Νο 9 : π (pi) – 1998

Για πολλούς η καλύτερη ταινία του Aronofsky είναι το Requiem for a Dream, κατά την άποψή μου όμως η ταινία π, δίνει μια άλλη διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Μία πάλη μεταξύ της εμμονής και της παράνοιας. Ο Μαξ, μια μαθηματική ιδιοφυία, πιστεύει πως τα πάντα στην ζωή μπορούν να εξηγηθούν μέσω μαθηματικών μοντέλων και αριθμών. Προσπαθεί να βρει το μοντέλο που διέπει την χρηματιστηριακή αγορά, όταν στο δρόμο μου εμφανίζονται μια εταιρεία, που θέλει αυτό το μοντέλο πρόβλεψης των μετοχών, και μια φανατική οργάνωση Εβραίων, που ασχολείται με την αριθμολογία και πιστεύει ότι το μυστικό του Θεού βρίσκεται σε μία λέξη. Ο Μαξ βυθίζεται όλο και βαθύτερα στην εμμονή του να εξηγήσει το π και ο μόνος άνθρωπος που τον κρατά σε επαφή με την πραγματικότητα είναι ο πρώην καθηγητής του. Μπορεί, λοιπόν, η τρέλα να γίνει, κάποιες φορές, απελευθέρωση ή λύτρωση;

Σκηνοθεσία: Darren Aronofsky

Πρωταγωνιστούν: Sean Gullette, Mark Margolis, Ben Shenkman, Pamela Hart, Stephen Pearlman

Διάρκεια: 84′

Θέση Νο 8 : Η λίστα του Σίντλερ (Schindlers List) – 1993

Η Λίστα του Σίντλερ του Steven Spielberg είναι ένα κινηματογραφικό αριστούργημα, βραβευμένη με 7 Όσκαρ, συμπεριλαμβανομένων και των Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας και Σκηνοθεσίας, δίκαια χαρακτηρίζεται από πολλούς σαν ένα από τα κινηματογραφικά διαμάντια όλων των εποχών. Η ταινία, η οποία στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα, διαδραματίζεται την περίοδο του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, μετά την εισβολή των Γερμανών στην Πολωνία, όπου οι Εβραίοι οδηγούνται στο γκέτο της Κρακοβίας. Πρωταγωνιστής είναι ο φιλόδοξος επιχειρηματίας Όσκαρ Σίντλερ, μέλος του Ναζιστικού Κόμματος, ο οποίος αγοράζει ένα παλιό εργοστάσιο και προσλαμβάνει Εβραίους εργάτες να του λειτουργήσουν. Το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης φαίνεται, όταν λαμβάνεται η απόφαση από το ναζιστικό καθεστώς να οδηγηθούν όλοι οι Εβραίοι στα κρεματόρια, όπου ο πρωταγωνιστής προσπαθεί να σώσει τους εργάτες του από το θάνατο, πληρώνοντας για την απόκτησή τους. Δημιουργεί μία λίστα εργατών και καταφέρνει να σώσει περισσότερες από χίλιες ανθρώπινες ζωές. Μεγαλοφυείς η σκηνοθετική άποψη του Spielberg να παρουσιάσει όλα τα γεγονότα ασπρόμαυρα, κρατώντας ελάχιστες σκηνές με χρώμα για να δώσει έμφαση. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το κοριτσάκι με το κόκκινο φόρεμα που τρέχει να κρυφτεί;

Σκηνοθεσία: Steven Spielberg

Πρωταγωνιστούν: Liam Neeson, Ben Kingsley, Ralph Fiennes, Caroline Goodall, Jonathan Sagall, Embeth Davidtz, Malgoscha Gebel

Διάρκεια: 187’

Θέση Νο 7 : Τελευταία έξοδος: Ρίτα Χέιγουορθ (The Shawshank Redemption) – 1994

Η ταινία αποτελεί, ίσως, μία από της καλύτερες μεταφορές λογοτεχνικών βιβλίων του Στήβεν Κίνγκ (Stephen King) στην μεγάλη οθόνη. Πρωταγωνιστής είναι ο Άντι Ντουφρέιν, ένας τραπεζίτης που καταδικάζεται σε διπλή ισόβια φυλάκιση για το φόνο της γυναίκας του και του εραστή της. Στη φυλακή γνωρίζεται με έναν άλλο κρατούμενο, το Ρεντ, κι ξεκινάει μια ιστορία φιλίας κάτω από τις αντίξοες συνθήκες και το κλειστοφοβικό περιβάλλον της φυλακής. Αποτελεί ένα αριστουργηματικό ψυχογράφημα των ανθρώπων μέσω των δυσκολιών που συναντούν εντός της φυλακής και παρουσιάζει τις ανάγκες που τους δημιουργούνται, δείχνοντας ότι, ακόμα και αυτοί που έχουν διαπράξει το πιο φρικτό έγκλημα, μπορούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια και να κρατήσουν άσβεστη την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Σκηνοθεσία: Frank Darabont

Πρωταγωνιστούν: Tim Robbins, Morgan Freeman, Bob Gunton, William Sadler, Clancy Brown, Gil Belllows, Mark Rolston, James Whitmore

Διάρκεια: 142’

Θέση Νο 6 : Το κουρδιστό πορτοκάλι (The clockwork orange) – 1972

Μια μεγαλειώδης σκηνοθετική άποψη του Stanley Kubrick, βασισμένη πάνω στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Άντονι Μπέρτζες (Anthony Burgess), παρουσιάζοντας σκηνές βίας και δημιουργώντας αποκρουστικές εικόνες, έντονα συναισθηματικά φορτισμένες. Η κάμερα ουσιαστικά παρακολουθεί τους πρωταγωνιστές να διαπράττουν κακουργηματικές πράξεις χωρίς να ωραιοποιεί ή να αποκρύπτει κάτι. Παρουσιάζει απλά και ωμά την πραγματικότητα. Η υπόθεση διαδραματίζεται στην Αγγλία, όπου μια ομάδα νεαρών προβαίνει τα βράδια σε βίαιες πράξεις, όπως βανδανισμούς, κλοπές, βιασμούς, χωρίς να υπάρχει λόγος, δείχνοντας να το διασκεδάζουν. Σε μια από αυτές τις βραδιές, ο ένας εκ των πρωταγωνιστών, ο Άλεξ (Alex), πιάνεται και φυλακίζεται. Κατά την διάρκεια της σωφρονιστικής του παρακολούθησης, συμμετέχει  σε ένα κρατικό ψυχολογικό πρόγραμμα – πείραμα, το οποίο εξαλείφει κάθε συναίσθημα, το οποίο θα μπορούσε να εκφραστεί με οποιαδήποτε μορφή βίας στον άνθρωπο, στερώντας του τελικά την ίδια του την ελευθερία. Πρόκειται για μια ταινία σταθμό στο παγκόσμιο κινηματογραφικό στερέωμα. Η ταινία θεωρήθηκε εξτρεμιστική για την εποχή της και απαγορεύτηκε σε αρκετές χώρες. Ο ίδιος ο Kubrick, ενοχλημένος από την απαγόρευση, ζήτησε η ταινία του να μην προβληθεί στην Αγγλία παρά μόνο μετά το θάνατό του.

Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Πρωταγωνιστούν: Malcolm McDowell, Patrick Magee, Michael Bates, Warren Clarke, John Clive, Adrienne Corri, Carl Duering

Διάρκεια: 132′

Θέση Νο 5 : Η ζωή είναι ωραία (La vita è bella) – 1997

Ένα αντιπολεμικό αριστούργημα, που έρχεται να μας θυμίσει ότι ακόμα και τα πιο τραγικά γεγονότα μπορούν να προβληθούν με χιουμοριστικό τρόπο και να αγγίξουν τη ψυχή, όσο αν παρουσιαζόταν στην πραγματική τους διάσταση. Το μεγαλείο ενός πατέρα που θέλει να προστατεύσει την οικογένειά τους, ώστε να βγει αλώβητη από τη δίνη του πολέμου. Ήρωας ο Εβραίος Γκουίντο, ο οποίος βρίσκεται με την γυναίκα του και τον μικρό του γιο σε ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης. Πως θα καταφέρει ο πατέρας αυτός να παρουσιάσει τους Ναζί, για να προστατέψει την αθώα ψυχή του παιδιού του; Εκπληκτική ερμηνεία και σκηνοθεσία από τον Roberto Benigni, ο οποίος λέει ότι ο τίτλος αναφέρεται σε μια φράση του Leon Trotsky όταν βρίσκονταν σε εξορία στο Μεξικό. Γνωρίζοντας πως ήρθε η ώρα να δολοφονηθεί από τους πράκτορες του Στάλιν, είπε στην σύζυγο του… «Η ζωή είναι ωραία». Η ταινία απέσπασε παγκοσμίως 52 βραβεία.

Σκηνοθεσία: Roberto Benigni

Πρωταγωνιστούν: Roberto Benigni, Nicoletta Braschi, Giorgio Cantarini, Giustino Durano, Sergio Bustric, Marisa Paredes, Horst Buchholz, Ludia Alfonsi, Giuliana Lojodice, Amerigo Fontani, Pietro De Silva

Διάρκεια: 122′

Θέση Νο 4 : Το πείραμα (Das experiment) – 2001

Γερμανική ταινία, το σενάριο τις οποίας βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Το πραγματικό, ψυχολογικό «πείραμα» πραγματοποιήθηκε στις ΗΠΑ το 1971, γνωστό και ως Stanford Prison Experiment. Βασισμένο, λοιπόν, σε αυτό η ταινία ξεκινάει σαν ένα πείραμα μεταξύ 20 ανδρών, αγνώστων μεταξύ τους, που τους ζητάτε να ζήσουν 2 εβδομάδες σε περιβάλλον φυλάκισης, με σκοπό την μελέτη της ανθρώπινης συμπεριφοράς μέσα σε αυτό και με αντάλλαγμα $ 2.000. Από αυτούς 8 γίνονται φύλακες και 12 κρατούμενοι. Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ κρατουμένων και φυλάκων, πειράματος και πραγματικότητας, ηθικής και διαφθοράς γρήγορα εξαφανίζεται και τα πράγματα βγαίνουν εκτός ελέγχου. Η ταινία απέσπασε και το Βραβείο Σκηνοθεσίας στο φετινό Φεστιβάλ του Μόντρεαλ.

Σκηνοθεσία: Oliver Hirschbiegel

Πρωταγωνιστούν: Moritz Bleibtreu, Christian Berkel, Oliver Stokowski, Wotan Wilke Mohring, Stephan Szasz

Διάρκεια: 120′

Θέση Νο 3 : V for Vendetta – 2005

“Ο λαός δεν πρέπει να φοβάται τις κυβερνήσεις, οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται το λαό.” Μια άκρως επαναστατική ταινία, το σενάριο της οποίας, εμένα προσωπικά, μου θυμίζει σε μεγάλο βαθμό την τωρινή πραγματικότητα. Η πλοκή εξελίσσεται στην Βρετανία του μέλλοντος, όπου η κοινωνία ενός δικτατορικού καθεστώτος βιώνει απαθής την καθημερινότητα και δεν αντιδρά βλέποντας τα επίπεδα διαφθοράς και εγκληματικότητας να αυξάνουν μέρα με τη μέρα. Πρωταγωνίστρια η Ήβη, μια νεαρή δημοσιογράφος, στην ζωή της οποίας εισβάλει ο μασκοφόρος εκδικητής V. Ο V έρχεται να αφυπνίσει την κοινωνία και να κηρύξει την επανάσταση εναντίον του τυραννικού καθεστώτος, ανατινάζοντας εκείνα τα μέρη-σύμβολα, τα οποία έχουν χάσει το πραγματικό τους νόημα.

Σκηνοθεσία: James McTeigue

Πρωταγωνιστούν: Natalie Portman, Hugo Weaving, Stephen Rea, Stephen Fry, John Hurt

Διάρκεια: 132′

Θέση Νο 2 : Dogville – 2003

Αριστουργηματική σκηνοθεσία του Lars von Trier, ο οποίος παρουσιάζει ένα μικρό χωριού μέσα σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, σχηματίζοντας με ποια απλή μπογιά τα όρια των σπιτιών και των άλλων ιδιοκτησιών, χωρίς να υπάρχουν τοίχοι, απογυμνώνοντας την ανθρώπινη ύπαρξη. Οι ηθοποιοί παίζουν ταυτόχρονα, δίνοντας τη δυνατότητα να παρακολουθείς το τι κάνουν όλοι οι κάτοικοι του χωριού την ίδια στιγμή. Η ερμηνεία της Nicole Kidman στην συγκεκριμένη ταινία είναι εκπληκτική. Η πρωταγωνίστρια Γκρέις (Grace) ζητάει την βοήθεια των κατοίκων του μικρού χωριού καταδιωκόμενη από μια συμμορία κακοποιών. Οι κάτοικοι αρχικά δεν την εμπιστεύονται, σταδιακά, όμως, η Γκρέις κερδίζει την εμπιστοσύνη τους και αρχίζει να δουλεύει για το χωριό, δείχνοντας την ευγνωμοσύνη της απέναντι στους ανθρώπους που την αγκάλιασαν και τη δέχτηκαν ως μέλος της μικρής οικογένειάς τους. Οι κάτοικοι, όμως δυστυχώς, αρχίζουν σιγά σιγά να διαφθείρονται και να θεωρούν ότι έχουν εξουσία πάνω στην κοπέλα. Μια ταινία της οποίας η διαδρομή προς την κάθαρση είναι αρκετά βίαιη και γεμάτη έντονα συναισθήματα.

Σκηνοθεσία: Lars von Trier

Πρωταγωνιστούν: Nicole Kidman, Paul Bettany, Lauren Bacall, Harriet Andersson, Jean-Marc Barr

Διάρκεια: 178′

Θέση Νο 1 : Old Boy – 2003

Το Old boy αποτελεί τη δεύτερη ταινία μιας τριλογίας, ωστόσο μην αγχωθείτε, γιατί κάθε μία από τις τρεις έχουν ξεχωριστή υπόθεση. Ένα κορεάτικο αριστούργημα βασισμένο στα αισθήματα της αγάπης, του πόθου, της εκδίκησης και του μίσους. Μια σύγχρονη τραγωδία πλημμυρισμένη από συναισθήματα, η οποία σου δημιουργεί ερωτήματα για το που μπαίνει η λεπτή γραμμή που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το ζώο. Το πως μπορείς να ισορροπήσεις ανάμεσα στην αγάπη, τον πόνο και την εκδίκηση. Πρωταγωνιστής ένας συνηθισμένος, ελαφρώς δύστροπος, άνθρωπος που πιάνεται και φυλακίζεται για 15 ολόκληρα χρόνια. Καθ’ όλη τη διάρκεια της φυλάκισής του ψάχνει στα σκοτεινό μονοπάτια του μυαλού για να βρει τον ένοχο και να πάρει εκδίκησης. Γρήγορα όμως από θύτης, γίνεται θύμα, ξετυλίγοντας μπροστά στα μάτια μας όλη την ιστορία της ζωής του. Στο τέλος της ταινίας έρχεται η κάθαρση, όχι σαν ευχάριστο αποτέλεσμα μιας σειράς γεγονότων, αλλά σαν λύτρωση από τα δεσμά των ίδιων των σκέψεών μας. Η σκηνοθεσία είναι εκπληκτική και η ερμηνεία των ηθοποιών ασύλληπτη. Η μουσική υπόκρουση της ταινίας δένει άψογα με το σενάριο. Ταινία με ωμή βία και παράνομους, ανεκπλήρωτους ή μη, έρωτες. Το Old boy είναι μία ταινία που θα λατρέψετε ή θα μισήσετε. Ανεξάρτητα, όμως από αυτό, όλοι συμφωνούν ότι η πλοκή της δημιουργεί πολλές σκέψεις περί ηθικής και δικαιοσύνης.

Σκηνοθεσία: Chan-wook Park

Πρωταγωνιστούν: Min-sik Choi, Ji-tae Yu, Hye-jeong Kang, Dae-han Ji, Dal-su Oh

Διάρκεια: 120′

« Older entries